Το γνωρίζαμε ότι η Μαρία Καρυστιανού είναι μία γυναίκα, ένας άνθρωπος δεξιών καταβολών. Το είχε δηλώσει και η ίδια. Και είχε πει κάποια στιγμή ότι ζούσε σε μία φούσκα χωρίς να γνωρίζει τι γινόταν γύρω της, μία φούσκα από την οποία βγήκε με τον πλέον επώδυνο τρόπο.
Μία σοβαρή γυναίκα, γιατρός, «συντηρητικής» καταγωγής, οκέι. Αλλά δεν περιμέναμε να πετάξει αυτή τη μεγαλειώδη ανοησία, αυτή της μεσαιωνικής αντίληψης πατάτα για τις αμβλώσεις. Μας «έκαψε» το μυαλό. Μας έστειλε αδιάβαστους.
Το έχω γράψει ξανά, ίσως θα το ακούσατε και στο podcast μας με τον Τάσο Παππά που την φιλοξενήσαμε. Η Μαρία Καρυστιανού δεν διεκδικεί δάφνες προοδευτισμού, ούτε είπε ποτέ πως είναι αριστερή. Αλλά, από το ένα άκρο να φτάνεις στο αντίθετο και να κάνεις ακόμα και τον Παύλο Μαρινάκη να φαίνεται φιλελεύθερος, η απόσταση είναι τεράστια, χαώδης.
Ήμουν και παραμένω υπέρ της ίδρυσης κόμματος από την Καρυστιανού. Το θεωρώ και δικαίωμά της αλλά και πιστεύω ότι υπάρχει χώρος για αυτό το κόμμα, χώρος τόσο από τα δεξιά όσο και από τα αριστερά. Βέβαια, το ότι την υποστηρίζουν άνθρωποι και από τα δεξιά και από τα αριστερά δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει Δεξιά και Αριστερά. Υπάρχει και παρα-υπάρχει. Έστω και αν δυστυχώς βρισκόμαστε στην εποχή καθολικής επικράτησης της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς.
Με τέτοιες απόψεις και δηλώσεις πάντως δεν θα πάει πουθενά. Ή, μήπως θα πάει; Είναι απόψεις ακροδεξιές και Τραμπικές.
Η Καρυστιανού είναι (ίσως) η μόνη που μπορεί να προσελκύσει ψήφους από τον χώρο της αποχής, είναι (ίσως) η μόνη που μπορεί να φέρει κόσμο στις κάλπες ο οποίος σε άλλες περιπτώσεις δεν θα πήγαινε ποτέ. Και είναι αυτή που τραβάει νέους ανθρώπους, αυτή και η Ζωή Κωνσταντοπούλου επίσης σε έναν μεγάλο βαθμό. Όταν όμως μεταφέρει τέτοιες σκοταδιστικές απόψεις για θέματα που αφορούν δικαιώματα νέων ανθρώπων, κόβει το νήμα που την συνδέει με τους νέους.
Θα παρακολουθείτε τέλος τις κατά ριπάς επιθέσεις που δέχεται από τη στιγμή που ανακοίνωσε ξεκάθαρα ότι θα κάνει κόμμα. Επιθέσεις απ' όλο το πολιτικό φάσμα. Είναι η πρώτη φορά τώρα που οι επιθέσεις έχουν βάση.
Η παντιέρα της Καρυστιανού για την κάθοδό της στην πολιτική ήταν/είναι το αίτημά της για δικαιοσύνη. Για αληθινή δικαιοσύνη. Και έτσι κέρδισε πολλούς πόντους. Όσο απομακρύνεται από το συγκεκριμένο αίτημα μόνο θα χάνει.
Αρκεί όμως ένα και μόνο αίτημα για την ίδρυση κόμματος; Σε περιόδους κρίσεις αρκεί, ναι
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου