Κάποια μέρα, κάποιος θα κλείσει τον ασύρματο σου για τελευταία φορά.

 Κάποια μέρα, κάποιος θα κλείσει τον ασύρματο σου για τελευταία φορά.

Mike Balaskas ·

Ξέρω ότι είναι δύσκολο να το διαβάζεις αυτό. Αλλά αν είσαι παλιός ραδιοερασιτέχνης,

στην ηλικία των 70 ή 80 ετών, μείνε μαζί μου για λίγα λεπτά. Αυτό είναι για σένα.

Μάλλον θυμάσαι πώς ήταν όταν ήσουν νέος. Τα χέρια σου δεν έτρεμαν.

Τα γόνατά σου δεν πονούσαν. Μπορούσες να σκαρφαλώσεις σε έναν πύργο, να μείνεις

ξύπνιος όλη νύχτα κάνοντας επαφές (DX), να πας στη δουλειά το επόμενο πρωί και, κάπως,

να τα ξανακάνεις όλα από την αρχή.

Τότε... Νόμιζες ότι είχες όλο τον χρόνο του κόσμου μπροστά σου.

Όλοι το νομίζαμε. Μετά, κάτι συνέβη. Τα χρόνια άρχισαν να χάνονται. Τα παιδιά μεγάλωσαν.

Ήρθαν τα εγγόνια. Φίλοι άρχισαν να φεύγουν από τη ζωή. Οι γονείς σου εξαφανίστηκαν από

τις οικογενειακές φωτογραφίες... και έγιναν εκείνοι που βλέπεις στις φωτογραφίες.

Και ένα-ένα, εκείνα τα γνώριμα διακριτικά κλήσης σταμάτησαν να απαντούν.

Silent Key (Σιωπηλό Κλειδί). Θεέ μου, μισώ αυτές τις δύο λέξεις. Γιατί ένα διακριτικό κλήσης

δεν είναι απλώς γράμματα και ένας αριθμός. Είναι μια φωνή. Είναι ένα γέλιο.

Είναι ο τύπος που σε καλούσε κάθε Κυριακή πρωί. Είναι ο φίλος που σε βοήθησε να στήσεις

την πρώτη σου κεραία σε ένα δέντρο. Είναι κάποιος με τον οποίο τσακωνόσουν για τις

κεραίες επί 30 χρόνια.

Είναι ο τύπος που πάντα έκλεινε τη συνομιλία λέγοντας: «73, φίλε μου. Τα λέμε αύριο».

Μέχρι που μια μέρα... Ήρθε το αύριο, αλλά εκείνος δεν ήταν εκεί.

Ίσως αυτό είναι κάτι που μόνο ένας παλιός ραδιοερασιτέχνης μπορεί πραγματικά να

καταλάβει. Μπορεί να περιπλανηθείς σε μια συχνότητα που έχεις χρόνια να επισκεφτείς και

ξαφνικά να θυμηθείς ακριβώς πώς ακουγόταν η φωνή κάποιου εκεί. Για μια στιγμή μόνο…

**ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ.** Κάποιοι από εσάς που διαβάζετε αυτό το κείμενο έχετε

θάψει τον καλύτερό σας φίλο. Κάποιοι έχετε θάψει έναν αδελφό. Κάποιοι έχετε θάψει ένα

παιδί. Και κάποιοι από εσάς αναγκαστήκατε να κάνετε το αδιανόητο… θάψατε το άτομο με

το οποίο υποσχεθήκατε ότι θα γεράσετε μαζί. Γυρίσατε σπίτι μετά. Ανοίξατε την πόρτα.

Και το σπίτι δεν είχε ακουστεί ποτέ τόσο ήσυχο. Υπήρχαν δύο φλιτζάνια καφέ.

Τώρα υπήρχε μόνο ένα. Δύο μαξιλάρια. Τώρα υπήρχε μόνο ένα άτομο που κοιμόταν σε

εκείνο το κρεβάτι.

Και ίσως αργά μια νύχτα, όταν δεν άντεχες άλλο εκείνη τη σιωπή… μπήκες

στο δωμάτιο του ασυρμάτου. Άναψες το τροφοδοτικό. ΚΛΙΚ. Άναψες τον ασύρματο.

Η οθόνη φώτισε το σκοτεινό δωμάτιο. Ο θόρυβος του παράσιτου γέμισε το ηχείο.

Και τότε ξαφνικά… «CQ… CQ… CQ…» Έπιασες το μικρόφωνο.

Και για λίγο… **ΔΕΝ ΗΣΟΥΝ ΠΙΑ ΜΟΝΟΣ.** Ίσως ο ραδιοερασιτεχνισμός να μην

πρόσφερε απλώς ψυχαγωγία σε κάποιους από εμάς. **ΙΣΩΣ ΝΑ ΜΑΣ ΕΣΩΣΕ.**

Όχι επειδή τα ραδιοκύματα είναι φάρμακο. Αλλά επειδή ο σκοπός έχει δύναμη.

Υπήρχε ένα προγραμματισμένο δίκτυο επικοινωνίας (net) το επόμενο πρωί.

Κάποιος σε περίμενε. Μπορεί να άνοιγε η διάδοση στη μπάντα των 20 μέτρων.

Υπήρχε μια κεραία που χρειαζόταν ακόμα επισκευή. Μία ακόμα χώρα για επαφή.

Ένας ακόμα φίλος για συζήτηση. **ΥΠΗΡΧΕ ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙΣ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΡΩΙ.**

Και μερικές φορές, όταν η ζωή γίνεται πολύ ήσυχη… **ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.**

Περάσαμε τη ζωή μας μιλώντας στις οικογένειές μας για τους ασυρμάτους μας.

«Μην αγγίζεις αυτόν!» «Αυτός ο ενισχυτής αξίζει μια περιουσία!»

«Δεν θα πίστευες πόσο σπάνια είναι αυτή η κάρτα QSL!»

Όμως, κάποια μέρα οι οικογένειές μας θα σταθούν σε αυτόν τον χώρο του ασυρμάτου

χωρίς εμάς. Θα κοιτάξουν γύρω τους και πιθανότατα δεν θα έχουν την παραμικρή ιδέα

τι κάνει το καθένα από αυτά τα μηχανήματα.

Θα δουν ασυρμάτους. Μικρόφωνα. Κλειδιά τηλεγραφίας. Ενισχυτές. Καλώδια.

Και κουτιά με βύσματα που σίγουρα θα χρησιμοποιούσαμε κάποια μέρα.

Τότε, ίσως ο γιος ή η κόρη σου πιάσει στα χέρια του εκείνο το παλιό μικρόφωνο...

και συνειδητοποιήσει:Το χέρι του μπαμπά κρατούσε αυτό. Θα κοιτάξουν το φθαρμένο σημείο

στην καρέκλα σου. Και ξαφνικά, δεν θα είναι πια ένα παλιό δωμάτιο ασυρμάτου.

ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΑ.

Κάποια στιγμή, εκείνοι οι ασύρματοι θα πάνε κάπου αλλού. Ο πύργος μπορεί να κατέβει.

Οι κεραίες θα εξαφανιστούν από τον ορίζοντα.

Κάποιος άλλος θα έχει στην κατοχή του εκείνον τον ενισχυτή που έκανες χρόνια οικονομίες

για να αγοράσεις. Ίσως κάποιος αγοράσει τον αγαπημένο σου ασύρματο σε κάποια έκθεση

ραδιοερασιτεχνών... και δεν μάθει ποτέ τίποτα για τον άνθρωπο που τον αγαπούσε.

Δεν θα ξέρουν για εκείνο το πρωινό των Χριστουγέννων που επικοινώνησες με εκείνον τον

σπάνιο σταθμό. Δεν θα ξέρουν για τον φίλο του οποίου η φωνή ακουγόταν από το ηχείο

κάθε πρωί για 25 χρόνια. Δεν θα ξέρουν για τη νύχτα που καθόσουν σε εκείνη την καρέκλα

με δάκρυα να κυλούν στο πρόσωπό σου... και ένας άλλος ραδιοερασιτέχνης έμεινε στη

συχνότητα μιλώντας σου μέχρι να νιώσεις καλύτερα.

Γι' αυτούς... είναι ένας παλιός ασύρματος. Για σένα...ΗΤΑΝ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ.

Και κάποια στιγμή... το διακριτικό κλήσης σου θα σιωπήσει κι αυτό.

Τέλος στα QRZ. Τέλος στα CQ. Τέλος στο: «73, φίλε μου. Τα λέμε αύριο.»

Κάποια μέρα, κάποιος θα πληκτρολογήσει το διακριτικό κλήσης σου σε έναν υπολογιστή

… και θα δει αυτές τις δύο λέξεις: 𝗦𝗜𝗟𝗘𝗡𝗧 𝗞𝗘𝗬 (Σιωπηλό Κλειδί). Όμως, αυτό είναι που θέλω

να θυμάται κάθε παλαιότερος ραδιοερασιτέχνης που διαβάζει τούτο το κείμενο:

ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ «𝗦𝗜𝗟𝗘𝗡𝗧 𝗞𝗘𝗬».

Είσαι εδώ. ΣΗΜΕΡΑ. Ο ασύρματός σου εξακολουθεί να ανάβει.

Το μικρόφωνό σου είναι ακόμα εκεί.

Οι φίλοι σου μπορούν ακόμα να ακούσουν τη φωνή σου.

Γι’ αυτό, σε παρακαλώ… ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΤΟΝ.

Κάλεσε εκείνον που έχεις καιρό να μιλήσεις.

(μεταφραση)

Λιγότερα