Τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία
Διαβάστε το ria.ru στο
Οι προεδρικές εκλογές στη Γαλλία είναι ενδιαφέρουσες για τη Ρωσία για διάφορους λόγους. Καταρχάς, αυτές είναι οι πρώτες εκλογές στη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή χώρα μετά την έναρξη των εχθροπραξιών στην Ουκρανία και την απότομη επιδείνωση της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη, μετά από δύο χρόνια πανδημίας. Ναι, πριν από μια εβδομάδα πραγματοποιήθηκαν εκλογές στην Ανατολικοευρωπαϊκή Σερβία και στην Ουγγαρία, όπου οι νυν πρόεδροι κέρδισαν, εν μέρει, χάρη στους δεσμούς τους με τη Ρωσία. Στη Σερβία, οι πεποιθήσεις κατά του ΝΑΤΟ και οι ιστορικές συμπάθειες έπαιξαν ρόλο υπέρ του Αλεξάνταρ Βούτσιτς, στην Ουγγαρία, ο Πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν βοηθήθηκε από μια ισορροπημένη θέση για τις κυρώσεις και ένα επικερδές συμβόλαιο για το ρωσικό αέριο για 15 χρόνια. Όμως, όσον αφορά την παγκόσμια επιρροή τους, αυτές οι δύο χώρες εξακολουθούν να μην μπορούν να συγκριθούν με την Πέμπτη Δημοκρατία.
Οι γαλλικές εκλογές έδειξαν πώς ο οικονομικός πόλεμος της Δύσης εναντίον της Ρωσίας έκανε το θέμα των τιμών και της αγοραστικής δύναμης του πληθυσμού κύριο θέμα της εκστρατείας. Αυτό συνέβη ακριβώς τις τελευταίες εβδομάδες, αν και μέχρι τότε ο ακροδεξιός υποψήφιος Erik Zemmour κατάφερε να επιβάλει το θέμα της «ταυτότητας» για το οποίο άλλοι υποψήφιοι αναγκάζονταν να μιλήσουν ανοιχτά. Έτσι, το θέμα των τιμών και της οικονομικής επιβίωσης πληθυσμού και επιχειρήσεων θα είναι καθοριστικό στις ευρωεκλογές τα επόμενα χρόνια.
Αυτές οι εκλογές ολοκλήρωσαν την κατάρρευση του πολιτικού συστήματος της Πέμπτης Δημοκρατίας, που ξεκίνησε στις εκλογές του 2017. Για σαράντα χρόνια, ο πολιτικός χώρος είναι μοιρασμένος μεταξύ των κεντροδεξιών Ρεπουμπλικανών και της κεντροαριστεράς του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Ακόμη και στις τελευταίες εκλογές, οι Ρεπουμπλικάνοι, εκπροσωπούμενοι από τον Φρανσουά Φιγιόν (το φαβορί της Ρωσίας), κέρδισαν 20% - αυτή τη φορά, η Βαλερί Πεκρές, λόγω διαφόρων συνθηκών, έλαβε τέσσερις φορές λιγότερο, 4,8%. Οι σταδιακά εξαφανιζόμενοι σοσιαλιστές είχαν 6,4% - έλαβαν 1,75%. Δηλαδή, τα πρόσφατα κόμματα κορμού για δύο σήμερα συγκεντρώνουν το 6,55% των ψήφων του εκλογικού σώματος. Αυτή η αποσύνθεση του συστήματος είναι χαρακτηριστική και για άλλα ευρωπαϊκά κράτηΤι συμβαίνει?
Τις τελευταίες δεκαετίες, οι πυλώνες του γαλλικού πολιτικού συστήματος έγιναν όλο και λιγότερο διακριτοί μεταξύ τους, όλο και περισσότερο αποξενωμένοι από τους ανθρώπους και ολοένα και περισσότερο παρέδωσαν την ανεξαρτησία τους στις Ηνωμένες Πολιτείες και την απρόσωπη ευρωπαϊκή γραφειοκρατία. Αν και το τεράστιο κοινωνικό σύστημα και η σχετική κυριαρχία της πολιτικής -τουλάχιστον όπως στην εποχή του Ζακ Σιράκ, αλλά καλύτερα όπως στην εποχή του στρατηγού πριν από τον Γκωλ- παρόλα αυτά παρέμειναν όχι μόνο στη μνήμη, αλλά και στις ελπίδες των περήφανων Γαλλική γλώσσα. Ως αποτέλεσμα, το 2017, ο αρχηγός του Κόμματος Εμπρός, Δημοκρατία!, που δημιουργήθηκε μόλις ένα χρόνο πριν τις εκλογές, κέρδισε με σκορ 24% στον πρώτο και 66% στον δεύτερο γύρο. Πρέπει να πω ότι τα πέντε χρόνια της προεδρίας του Μακρόν, το «κυβερνών» κόμμα δεν απέκτησε ούτε σαφή δομή ούτε συνεκτικό πρόγραμμα - και χάρη σε αυτό, ο Μακρόν μαζεύει ψήφους τόσο από τη δεξιά όσο και από την αριστερά.
Τόσο το 2017 όσο και τώρα, ο αρχηγός του «Εθνικού Μετώπου», με το νέο ασυνήθιστο όνομα «Εθνικό Ράλι», ήταν ο ιδανικός παρτενέρ για τον Εμανουέλ Μακρόν. Για να βρεθεί ξανά πρόσωπο με πρόσωπο με τη Μαρίν Λεπέν, ο Μακρόν αποδυνάμωσε όλους τους ανταγωνιστές στο δρόμο του. Αν για πρώτη φορά στον πρώτο γύρο ο Μακρόν και η Λεπέν συμφώνησαν με το αποτέλεσμα 24% - 21,3%, τώρα και οι δύο έχουν αυξήσει το σκορ: 27,8% - 23,2%.
Ο Μακρόν ψηφίζεται από εκείνους που ανεβαίνουν την κοινωνική σκάλα - ή ελπίζουν να ανέβουν, και εκείνους που αναζητούν σταθερότητα και φοβούνται το οικονομικό χάος. Ναι, έχει μια μη κολακευτική φήμη στη Γαλλία ως «πρόεδρος για τους πλούσιους». Και στα μέσα Μαρτίου, ανακοίνωσε ένα σχέδιο για την αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης στα 65 από τα σημερινά 62. Ήταν ο τρόπος του να αντιμετωπίζει τις εσωτερικές υποθέσεις σε αντίθεση με τη «ειρήνη» μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας - και πολύ ατυχής.Στην εξωτερική πολιτική, ο Πρόεδρος Μακρόν προσπαθεί να διατηρήσει την γκαουλιστική παράδοση κυριαρχίας, αλλά με εταίρους όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, αυτό δεν λειτουργεί: θυμηθείτε, για παράδειγμα, το σκάνδαλο των υποβρυχίων και τη συνθήκη που έληξε η Αυστραλία υπέρ της Ουάσιγκτον. Τέτοια επεισόδια συμβαίνουν τακτικά. Στην Ευρώπη, ο Μακρόν προσπαθεί να πάρει τη θέση του ηγέτη απουσία της μνημειώδους Άνγκελα Μέρκελ, αλλά για ένα τέτοιο καθεστώς δεν υπάρχει αρκετή εμπειρία. Αν και τους τελευταίους μήνες, με φόντο τις εχθροπραξίες στην Ουκρανία, έχει γίνει ο κύριος μεσολαβητής, ωστόσο, χωρίς αποτελέσματα - σκόπιμα ή λόγω συνθηκών.
Η Μαρίν Λεπέν είναι η ελπίδα των φτωχών και απογοητευμένων στρωμάτων και αυτών των πιο εύπορων ανθρώπων που γίνονται φτωχότεροι ή φοβούνται μήπως γίνουν φτωχότεροι. Φυσικά, ο ακροδεξιός λαϊκισμός μπορεί να υποσχεθεί απλές λύσεις σε άλυτα προβλήματα. Την τελευταία δεκαετία, το μέλος μιας οικογένειας με ισχυρή φήμη ως συμπαθούντες των φασιστών έχει καταβάλει απεγνωσμένες προσπάθειες να «αποριζοσπαστικοποιήσει» το κόμμα και να «καθαρίσει» τη φήμη του. Στο τέρμα των τελευταίων εκλογών, εγκατέλειψε ακόμη και το επώνυμό της και έγινε απλά Μαρίν. Αλλά όχι για πολύ. Τώρα προσπάθησαν να αντικαταστήσουν τον «λεπενισμό» με τον «μαρινισμό». Στην εξωτερική πολιτική, η Λεπέν προσπαθεί να παρουσιαστεί ως κληρονόμος του Γκωλισμού, αλλά αυτό είναι ψέμα: ο Ντε Γκωλ πολέμησε ενάντια στη φιλοναζιστική κυβέρνηση του Βισύ και του Στρατάρχη Πετέν, των ιδεολογικών προκατόχων του Εθνικού Μετώπου.
Ο αμφιλεγόμενος δημοσιογράφος Έρικ Ζέμουρ, ηγέτης του κόμματος Reconquista, εντάχθηκε στην ακροδεξιά σε αυτές τις εκλογές και έκανε εκστρατεία με θέμα την «ταυτότητα». Το reconquista στην ιστορία είναι η μεσαιωνική περίοδος της ανακατάκτησης από τους Ισπανούς και τους Πορτογάλους των εδαφών στην Ιβηρική Χερσόνησο που κατέλαβαν οι Μουσουλμάνοι Μαυριτανοί.Οι Σταυροφορίες ήταν μέρος της Reconquista. Ο Ζεμούρ ψηφίστηκε από τους δυσαρεστημένους με την «αποριζοσπαστικοποίηση» της Μαρίν Λεπέν και τους ένθερμους Καθολικούς (η Λεπέν είναι πιο κοσμική και συγκεντρώνει μετριοπαθείς παραδοσιακούς). Ο Zemmour έριξε σε μια ακραία μορφή, ένα κοινό θέμα για τους ακροδεξιούς, κατά της μετανάστευσης και κατά των μουσουλμάνων - ως θεωρία συνωμοσίας "μεγάλης αντικατάστασης": δήθεν οι "παγκόσμιες ελίτ" σκόπιμα φέρνουν μετανάστες στη Δύση για να διώξουν τους ιθαγενείς πληθυσμός. Ωστόσο, η «μεγάλη αντικατάσταση» δεν είναι μόνο μια θεωρία, αλλά και οδηγός δράσης για ρατσιστές από την Αμερική έως τη Νέα Ζηλανδία (πυροβολισμοί σε τζαμί στο Κράιστσερτς το 2019, 51 νεκροί). Σε αυτή τη θεωρία συνωμοσίας αναφέρθηκε και ο Νορβηγός τρομοκράτης νεοναζί Anders Breivik, ο οποίος πυροβόλησε 77 ανθρώπους το 2011 (151 τραυματίστηκαν). Η Marion Le Pen, η πιο ριζοσπαστική ανιψιά του Marin, έκανε εκστρατεία στο πλευρό του Zemmour. Μαζί, η Μαρίν Λεπέν και ο Ζεμούρ συγκέντρωσαν το 30,2% των ψήφων - δηλαδή σχεδόν το ένα τρίτο των Γάλλων είναι έτοιμοι να εξετάσουν λύσεις από το ακροδεξιό φάσμα.Στο πλαίσιο των σημερινών προβλημάτων, η άκρα αριστερά - για τα ευρωπαϊκά πρότυπα, σε σύγκριση με τους "σοσιαλιστές" - ο Jean-Luc Mélenchon σημείωσε σχεδόν 22%, μόλις 1,2% λιγότερο από τη Marine Le Pen (το 2017, 19,6%). Το εκλογικό του σώμα είναι νεότερο και πιο αντιπολιτευόμενο· θα συνεχίσουν να λένε τον λόγο τους στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου. Όμως, σε αντίθεση με προηγούμενες εκλογές, αυτή τη φορά ο Μελανσόν προέτρεψε αμέσως το εκλογικό του σώμα να ψηφίσει υπέρ του Μακρόν -ή μάλλον κατά της Λεπέν. Είναι απίθανο όλοι οι επαναστάτες να συμφωνήσουν με τέτοιες συμβουλές, αλλά κάποιοι θα το κάνουν.
Τι να περιμένουμε από τον δεύτερο γύρο; Οι παρατηρητές συμφωνούν για τη νίκη του κατεστημένου "αν δεν συμβεί τίποτα". Και αυτό δεν είναι καθόλου από την έγκριση της πολιτικής του Μακρόν: όπως και την προηγούμενη φορά, πολλοί Γάλλοι, κρατώντας τη μύτη τους, θα πάνε να τον ψηφίσουν «εναντίον της Λεπέν». Ακόμη και οι υποστηρικτές της Μαρίν Λεπέν παραδέχονται ότι είναι κατάλληλη για την ηγεσία της αντιπολίτευσης, αλλά όχι για τον πρόεδρο: έδειξε πειστικά το επίπεδο των ικανοτήτων της - εκπληκτικά χαμηλό - σε προηγούμενες συζητήσεις. Και παρόλο που η συζήτηση θα επαναληφθεί, οι προσδοκίες είναι πολύ μέτριες. Γεγονότα που θα μπορούσαν να δώσουν ψήφους στη Λεπέν είναι τα χειρότερα σενάρια: τρομοκρατικές επιθέσεις, για παράδειγμα, που θα καταστήσουν το θέμα της μετανάστευσης προτεραιότητα.
Και τι μπορούμε να περιμένουμε από τα αποτελέσματα των γαλλικών εκλογών; Μπορεί ο πρόεδρος Μακρόν να αλλάξει πορεία; Φυσικά και όχι. Ακόμα κι αν ήθελε, ο Μακρόν δεν μπορεί να εγκαταλείψει τους διατλαντικούς δεσμούς που τον έκαναν πρόεδρο. Το γαλλικό κεφάλαιο που ποντάρει σε αυτό κερδίζει πολύ περισσότερα από τη σύνδεση με την Αμερική και δεν θεωρεί την κυριαρχία πιο πολύτιμη από τα κέρδη. Αλλά οι συνεχείς προσπάθειες του Μακρόν να παίξει το ρόλο του μεσολαβητή - να δώσει στη Γαλλία και στον εαυτό του βάρος στη διεθνή σκηνή - μπορούν να βασιστούν.
Τι κι αν η Μαρίν Λεπέν κερδίσει από θαύμα; Θα μπορέσει να μετατρέψει την πολιτική της Γαλλίας σε κανάλι συμφιλίωσης προς τη Ρωσία; Όπως και το υπόλοιπο mainstream, η Λεπέν καταδίκασε δριμύτατα τη Μόσχα για την ειδική επιχείρηση στην Ουκρανία. Αν εξακολουθεί να κάνει βήματα προς την κατεύθυνση, υπάρχει κάποιο κεφάλαιο που θα εγκρίνει μια τέτοια στροφή; Ίσως υπάρχει, αλλά αυτά τα συμφέροντα δεν θα υπερβαίνουν τα φιλοαμερικανικά. Και όπως ο Ντόναλντ Τραμπ πριν, η Μαρίν Λεπέν θα παραλύσει από ένα ιστορικό «ειδικών» σχέσεων με τη Ρωσία (ιδίως λόγω δανείου που δόθηκε στο κόμμα της από ρωσική τράπεζα, καθώς η αποδοχή ξένης χρηματοδότησης απαγορεύεται για κόμματα στη Ρωσία. Καλά).
Το εξής είναι προφανές: ο οικονομικός πόλεμος κατά της Ρωσίας θα προκαλεί όλο και μεγαλύτερη ζημιά στον πληθυσμό και οι διαμαρτυρίες μιας πολύ δραστήριας γαλλικής κοινωνίας θα αποσταθεροποιούν όλο και περισσότερο την κυβέρνηση. Σε μια τέτοια κατάσταση, ποια επιλογή θα διατείνει να κάνει ο Γάλλος πρόεδρος: θα συμφωνήσει σε μερικό συμβιβασμό με τη Ρωσία ή θα πάει σε στρατιωτική κλιμάκωση μαζί με το ΝΑΤΟ;
