Το ξημέρωμα του Σαββάτου, Τραμπ και Νετανιάχου αγνόησαν όλες τις φωνές της λογικής και προχώρησαν στον νέο βομβαρδισμό του Ιράν, ανοίγοντας το κουτί της Πανδώρας. Νόμιζαν, οι ανιστόρητοι και άσχετοι με τον περσικό και ισλαμικό πολιτισμό, ότι «αποκεφαλίζοντας» το καθεστώς –σκοτώνοντας, με μπαμπεσιά μάλιστα, τον ανώτατο ηγέτη αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ και άλλους κορυφαίους αξιωματούχους μέσα στην προεδρική κατοικία– η ισλαμική κυβέρνηση θα κατέρρεε, η αντίσταση θα παρέλυε και η Περσία θα παραδιδόταν στον... στρατηλάτη τού Μαρ-α-Λάγκο.
Αλλά είναι φανερό ότι έπεσαν για πολλοστή φορά έξω. Δεν είναι ταινία του Χόλιγουντ, όπου αν σκοτώνεις τον «αρχι-κακό» (arch-villain) τα τσιράκια του παραδίδονται και πέφτουν οι τίτλοι τέλους. Το αντίθετο συμβαίνει: για το σιιτικό Ιράν, όπως και για τη Χεζμπολάχ ή τους Χούθι, ο θάνατος ενός «μάρτυρα» ηγέτη –και πολύ περισσότερο θρησκευτικού ηγέτη– είναι από τον καιρό του σχίσματος θυσία στον λαό και την πίστη, που τον καθαγιάζει ακόμη και στα μάτια των πολιτικών αντιπάλων του, και οι διάδοχοί του είναι κατά κανόνα ακόμη πιο σκληροί και αδιάλλακτοι. Το νέο θρίλερ στη Μέση Ανατολή μόλις ξεκίνησε.
Ναι, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο βίαιος θάνατος του 86χρονου Χαμενεΐ είναι βαρύ πλήγμα για το Ιράν – εξ ου και τα τεράστια πλήθη Ιρανών που βγήκαν χθες να τον θρηνήσουν σε όλες τις μεγάλες πόλεις και οι 40 μέρες εθνικού πένθους που προκηρύχθηκαν, εν μέσω βομβαρδισμών. Ομως μέσα σε λιγότερο από μία ώρα από τον θάνατό του, έγινε σαφές πως το κράτος και η πολεμική μηχανή του Ιράν είχαν προετοιμαστεί για όλα τα ενδεχόμενα και ότι η αλυσίδα διοίκησης και ελέγχου λειτουργούσε άψογα, με βάση ένα προσχεδιασμένο και καλά συντονισμένο πρόγραμμα αντιποίνων.
Η ομίχλη του πολέμου
Μέσα στο πρώτο εικοσιτετράωρο, οι υποτίθεται «αποκεφαλισμένοι» Φρουροί της Επανάστασης εξαπέλυσαν αλλεπάλληλα κύματα από βαλλιστικούς πυραύλους και τηλεκατευθυνόμενα drones-ιπτάμενες βόμβες εναντίον όχι μόνο του Ισραήλ, αλλά και οκτώ αμερικανικών βάσεων σε ισάριθμες χώρες της περιοχής, τρυπώντας σε αρκετές περιπτώσεις την πολυεπίπεδη αεράμυνα και καταφέρνοντας σημαντικά πλήγματα σε αεροδρόμια, λιμάνια και στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Ηδη η κεντρική διοίκηση των ΗΠΑ παραδέχτηκε χθες ότι από τα περσικά αντίποινα έχουν σκοτωθεί τρεις Αμερικανοί στρατιωτικοί (χωρίς να μας πουν πού ή πώς) και έχουν τραυματιστεί σοβαρά άλλοι πέντε, ενώ στο Ισραήλ οι νεκροί ανέρχονται επισήμως στους εννιά μόνο από τον βομβαρδισμό στην Μπέιτ Σεμές, στα προάστια της Ιερουσαλήμ, κι άλλος ένας στο κέντρο του Τελ Αβίβ, ενώ οι τραυματίες είναι δεκάδες.
Από εκεί και πέρα, οι πληροφορίες για τους στόχους που έχουν χτυπηθεί εκατέρωθεν είναι εξαιρετικά συγκεχυμένοι και καλύπτονται σαφώς από την ομίχλη του πολέμου. Ο Τραμπ, για παράδειγμα, βγήκε χθες κομπάζοντας και είπε στο Axios ότι «έχει πολλές εξόδους» και «όποτε θέλει μπορεί να τελειώσει τον πόλεμο» και ότι το Ιράν σύντομα «θα παρακαλάει για συμφωνία», ενώ ο ισραηλινός στρατός υποστήριξε ότι έχει καταστρέψει «το μισό πυραυλικό απόθεμα» του Ιράν.
Ομως όλα δείχνουν ότι παρά την τεράστια υπεροπλία τους αλλά και τον ύπουλο χαρακτήρα των επιθέσεων, εν μέσω του νέου γύρου διαπραγματεύσεων για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης, οι επιτιθέμενοι δεν έχουν καταφέρει τίποτε απ' όσα λένε – και απόδειξη είναι τα αδιάκοπα κύματα των πυραυλικών αντιποίνων, αλλά και το γεγονός ότι σχεδόν όλες οι εκτοξεύσεις πυραύλων κατά του Ιράν πραγματοποιούνται από τον εναέριο χώρο του Ιράκ και άλλων κρατών, κάτι που σημαίνει πως η περσική αεράμυνα λειτουργεί και ότι το Ισραήλ και οι ΗΠΑ δεν έχουν αποκτήσει την περίφημη πλήρη αεροπορική κυριαρχία που υποστήριζαν ότι θα είχαν εξασφαλίσει από το πρώτο 24ωρο. Και είναι σαφές πως είμαστε ακόμη στην εισαγωγική φάση του πολέμου, όπου και οι δύο πλευρές προσπαθούν να υποβαθμίσουν την αεράμυνα του αντιπάλου, πριν εξαπολύσουν τα ισχυρότερα όπλα τους. Εξ ου και τα περσικά πλήγματα σε τουλάχιστον δύο συστοιχίες επίγειων αμερικανικών ραντάρ στο Μπαχρέιν και το Κατάρ, που επιβεβαιώθηκαν από γεω-εντοπισμένα βίντεο.
Είναι χαρακτηριστικό πως οι δύο τρομερές αμερικανικές αρμάδες που έχουν σταλεί στην περιοχή παραμένουν μακριά από το επίκεντρο της δράσης, στα ανοιχτά της Αραβικής Θάλασσας και σε απόσταση ώς και χίλια χιλιόμετρα μακριά από τις περσικές ακτές – με τα περισσότερα πλήγματα από πλευράς ΗΠΑ να πραγματοποιούνται με πανάκριβους πυραύλους «Τόμαχοκ» και άλλα stand-off όπλα. Οι Αμερικανοί ναύαρχοι ΔΕΝ νιώθουν (ακόμη;) ασφαλείς να πλησιάσουν το Ιράν και ουσιαστικά κρύβονται πίσω από τα βουνά του Ομάν (τα Ορη Αλ Χατζάρ, την ψηλότερη οροσειρά στην ανατολική αραβική χερσόνησο), όπου πρακτικά δεν κινδυνεύουν, αλλά και δεν απειλούν το Ιράν με τα αεροσκάφη τους, όπως θα το απειλούσαν αν βρίσκονταν σε απόσταση μερικών εκατοντάδων χιλιομέτρων.
Παρ' όλα αυτά, οι Ιρανοί Φρουροί ανακοίνωσαν χθες πως εκτόξευσαν (προφανώς συμβολικά) τέσσερις βαλλιστικούς πυραύλους στη γενική κατεύθυνση του αεροπλανοφόρου «Αbraham Lincoln», οι οποίοι προφανώς καταρρίφθηκαν: όχι για να το βουλιάξουν, αλλά για να αποθαρρύνουν την προσέγγισή του πιο κοντά στην «μπούκα» του Περσικού και τα Στενά του Ορμούζ, τα οποία έχουν ουσιαστικά κλείσει χωρίς βία ή σωστότερα μόνο με την απειλή της βίας.
Η σημαντικότερη όμως αποτυχία των επιτιθέμενων μέχρι στιγμής είναι πολιτική: η ύπουλη δολοφονία του Χαμενεΐ και άλλων αξιωματούχων δεν έχει προκαλέσει καμιά πολιτική αναταραχή ή αμφισβήτηση, ενώ είναι σαφές ότι οι μαζικές απώλειες αμάχων και ιδιαίτερα το λουτρό αίματος σε δημοτικό σχολείο θηλέων της Μινάμπ, με περισσότερα από 150 αθώα θύματα, έχουν προκαλέσει τεράστια οργή στον πληθυσμό και οδήγησαν σε μεγάλη συσπείρωση γύρω από το καθεστώς. Για την Ιστορία, το σχολείο βρισκόταν περίπου 600 μέτρα από γνωστή βάση των Φρουρών της Επανάστασης και επλήγη με ακρίβεια από τρεις πυραύλους, που το κατέστρεψαν ολοσχερώς. Από τα συνολικά 200 ώς τώρα θύματα των βομβαρδισμών που παραδέχεται η Τεχεράνη, τα 160 είναι μικρά παιδιά που «απελευθερώθηκαν» όχι από την τυραννία, αλλά από τα εγκόσμια.
Οργή για το μακελειό στο σχολείο
Παράλληλα, το πυκνό δίκτυο των ξένων πρακτόρων και προβοκατόρων που είδαμε να δρα με δολοφονίες και σαμποτάζ τόσο στον πόλεμο των δώδεκα ημερών όσο και στην αιματηρή εξέγερση του Ιανουαρίου δεν υφίσταται πλέον ως παράγοντας της μάχης. Ειδικά το δίκτυο πρακτόρων της ισραηλινής Μοσάντ μέσα στο Ιράν μοιάζει να έχει καταστραφεί πλήρως, γεγονός που ίσως αποδειχτεί... υπερόπλο για την Τεχεράνη όσο προχωρά ο πόλεμος. Ο γρήγορος και περιορισμένος πόλεμος που δήθεν θα τέλειωνε με έναν εύκολο θρίαμβο της Δύσης, αποδείχτηκε πως ήταν ένα υγρό όνειρο των νοσηρών νεοσυντηρητικών, σιωνιστικών εγκεφάλων του Τελ Αβίβ και της Ουάσινγκτον.
Το νέο θρίλερ λοιπόν ξεκίνησε – και ο Χίτσκοκ αυτή τη φορά μιλάει φαρσί. Με την έννοια ότι το Ιράν αυτή τη φορά δεν μοιάζει να επιζητεί κάποιου είδους συμφωνία για το γρήγορο τέλος της σύρραξης, αλλά την παράτασή της, εκτιμώντας ότι μπορεί να αντέξει περισσότερο το βαρύ κόστος και τις απώλειες του πολέμου από τους αντιπάλους του, και ιδιαίτερα από τους συγκριτικά ευάλωτους Ισραηλινούς. Εκτιμούν, με άλλα λόγια, ότι έπειτα από λίγες μέρες πυραυλικού πινγκ-πονγκ τα αποθέματα των πανάκριβων αντιβαλλιστικών πυραύλων των συστημάτων THAAD και Patriot θα αρχίσουν να εξαντλούνται τόσο στο Ισραήλ όσο και στις σουνιτικές χώρες του Κόλπου κι ότι εκείνη θα είναι η καταλληλότερη στιγμή για να εξαπολύσουν τα καλύτερα φυλαγμένα όπλα τους.
