Oύτε 24 ώρες δεν έζησε «φυσιολογικά» η 15ήμερη προσωρινή εκεχειρία στην οποία συμφώνησαν οι ΗΠΑ και το Ιράν. Την προοπτική της ειρήνευσης μετά από 39 μερόνυχτα πολεμικών επιχειρήσεων που αναστάτωσαν τον πλανήτη, κόστισαν τη ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους και προκάλεσαν ανυπολόγιστες υλικές ζημιές, τορπίλισε ο μεγάλος χαμένος της τυχοδιωκτικής επιδρομής ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του θεοκρατικού καθεστώτος της Τεχεράνης: ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου.
Πανωλεθρίαμβος
Ο Νετανιάχου διέταξε λουτρό αίματος στον Λίβανο εξωθώντας το Ιράν να κλείσει πάλι, χθες, τα Στενά του Ορμούζ, με αβέβαιο το μέλλον της διεθνούς ναυσιπλοΐας στην επίμαχη περιοχή. Το πώς και πότε θα ξανανοίξουν θα εξαρτηθεί, κατά τους Ιρανούς, από τον σεβασμό στα 10 σημεία των ιρανικών προτάσεων με τις οποίες Αμερικανοί και Ιρανοί διπλωμάτες θα πάνε (;) αύριο στο Πακιστάν για να διαπραγματευτούν τους όρους μιας μόνιμης εκεχειρίας.
Ομως τα 10 ιρανικά σημεία είναι μαξιμαλιστικά (όπως συμβαίνει σε κάθε διαπραγματευτική ατζέντα) και περιλαμβάνουν την παύση των επιχειρήσεων των IDF στον Λίβανο. Αρχικά ο Τραμπ είχε χαρακτηρίσει «βάση εργασίας» («workable») όλα τα σημεία. Μετά εξαίρεσε τον Λίβανο, αυθαίρετα, προφανώς ως αποτέλεσμα πιέσεων του Τελ Αβίβ. Από τη στιγμή που το Ισραήλ δέχτηκε, με βαριά καρδιά, να διακόψει τους βομβαρδισμούς ιρανικών στόχων, η εισβολή στον Λίβανο έγινε «ο βασικός πόλεμός του».
Σε κάθε περίπτωση η παύση των επιδρομών ήταν ένας... πανωλεθρίαμβος του Ντόναλντ Τραμπ και του Ισραηλινού ηγέτη που τον παρέσυρε πείθοντάς τον ότι θα γκρεμιστεί το ιρανικό καθεστώς, θα γίνει πάνδημη εξέγερση Ιρανών, θα εξουδετερωθεί και το πυραυλικό και το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης και θα εξαλειφθεί η «υπαρξιακή απειλή» για το Ισραήλ και (υποτίθεται) για την ευρύτερη περιοχή. Τίποτα από αυτά δεν έγινε.
Πού οφείλεται η αποτυχία; Οφείλεται, μεταξύ άλλων, στη στρατηγική αντοχή του Ιράν στο πολεμικό σφυροκόπημα, στην επιβίωση του καθεστώτος παρά την καρατόμηση κορυφαίων στελεχών του, στη σύμπνοια μεγάλου τμήματος του λαού απέναντι στους ξένους εισβολείς και στο στρατιωτικό δόγμα του «αμυντικού μωσαϊκού», δηλαδή στην αποκεντρωμένη εκτόξευση πυραύλων και drones σε αμερικανικούς και ισραηλινούς στόχους. Οφείλεται επίσης –τελευταίο αλλά όχι έσχατο– στην οργή ολόκληρου του πλανήτη για τις συνέπειες στο κόστος της ενέργειας, των μεταφορών, των τροφίμων, των λιπασμάτων και άλλων αγαθών.
Στα ανωτέρω ας προστεθεί η ιστορικά πρωτοφανής διαπίστωση των αραβικών μοναρχιών του Περσικού Κόλπου ότι (μισο)γκρεμίστηκε το μεταπολεμικό δίπολο: «Εμείς πουλάμε πετρέλαιο στους Αμερικανούς και εκείνοι εγγυώνται την ασφάλειά μας». Αλλα γεωστρατηγικά... συντρίμμια που άφησε πίσω του ο Τραμπ είναι η περαιτέρω διάνοιξη του χάσματος ανάμεσα στις ΗΠΑ και τους Ευρωπαίους συμμάχους τους, καθώς και η εξωφρενική (στην προ-Τραμπ εποχή) απειλή για αποχώρηση της Αμερικής από το ΝΑΤΟ.
Πάντως η ακροδεξιά MEGA συμμορία την οποία οι Αμερικανοί ψηφοφόροι έστειλαν για δεύτερη φορά στην Ουάσινγκτον δεν εννοεί να αλλάξει νοοτροπία ή φρασεολογία. Γι’ αυτό αργά χθες η εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, Καρολάιν Λίβιτ, δήλωσε ότι «ο πρόεδρος πέταξε κυριολεκτικά στο καλάθι των αχρήστων τα 10 σημεία των Ιρανών» και ότι «βεβαίως και σκέφτεται να αποχωρήσουν οι ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ».
«Οι ΗΠΑ πρέπει να επιλέξουν: ή εκεχειρία ή συνέχιση του πολέμου μέσω του Ισραήλ» σχολίασε ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγκτσί. Με άλλα λόγια: Μαζέψτε τον Νετανιάχου.
Τελικά υπάρχουν δύο διαμετρικά αντίθετες απόψεις. Τη μία εξέφρασε το εύκολο «νενικήκαμεν» που ξεστόμισε ο υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ. «Η επιχείρηση Επική Οργή», είπε, «ήταν μια ιστορική και τεράστια νίκη στο πολεμικό πεδίο».
Στρατηγικό φιάσκο
Την άλλη άποψη διατύπωσε ο έμπειρος αρχισυντάκτης διεθνών ειδήσεων του Observer και αναλυτής της Guardian, Πίτερ Μπομόντ. «Είδαμε τον ορισμό της τρέλας: τη συνεχή επανάληψη των ίδιων στρατηγικών που ποτέ στο παρελθόν δεν πέτυχαν να σταθεροποιήσουν την κατάσταση στη Μέση Ανατολή» εκτίμησε.
Και μίλησε για στρατηγικό φιάσκο του Τραμπ σε ένα πολυπολικό διεθνές σκηνικό. «Αν δει κανείς σήμερα τις ΗΠΑ από τη σκοπιά της Βόρειας Κορέας, της Κίνας ή της Ρωσίας, θα συμπεράνει ότι –παρά την αιματοχυσία και το κόστος της σύρραξης– μια μεσαία στρατιωτική δύναμη με ρωμαλέα βούληση, όπως το Ιράν, μπορεί να αντισταθεί στο ισχυρότερο στρατιωτικά κράτος του πλανήτη».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου