Σε επικίνδυνα μονοπάτια μπαίνει πλέον η Γερμανία μετά τη συντριπτική νίκη της Ακροδεξιάς στη Σαξονία-Ανχαλτ, που δείχνει ότι είναι σε θέση να κυνηγά ακόμα και την αυτοδυναμία.
Τίποτα δεν μπορεί να είναι ίδιο ύστερα από αυτό το αποτέλεσμα. Η Εναλλακτική για τη Γερμανία ξεπέρασε τις προβλέψεις των δημοσκοπήσεων και έφτασε κυριολεκτικά μια ανάσα από την αυτοδυναμία, με ποσοστό πάνω από 44%.
Μεγάλοι ηττημένοι οι Χριστιανοδημοκράτες του πρωθυπουργού Σβεν Σούλτσε, αλλά και του καγκελάριου Μερτς, που έχασαν τη μισή τους δύναμη και βιώνουν μια πανωλεθρία σε ένα κρατίδιο όπου ήταν κυρίαρχοι για δύο δεκαετίες. Υποχώρηση για την Αριστερά, που έχασε περίπου 2 μονάδες, και ικανοποίηση για τους Πράσινους, που είχαν άνοδο 3% περίπου. Κρατήθηκαν, αλλά πάντα σε χαμηλές πτήσεις οι Σοσιαλδημοκράτες, αποτέλεσμα και της πολιτικής τους σε ομοσπονδιακό επίπεδο.
Προσωπική ήττα του Μερτς
Για την κυβέρνηση του Βερολίνου είναι ένα χαστούκι που δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν ένιωσε. Αφορά την εμμονή της να συρρικνώνει το κοινωνικό κράτος εκτοξεύοντας τις πολεμικές δαπάνες, που ακόμα και ειδικοί εκτιμούν ότι συχνά γίνονται χωρίς καν να αποτελούν μέρος κάποιου σοβαρού συνολικού σχεδιασμού, αλλά εξυπηρετούν περιστασιακά συμφέροντα.
Ο καγκελάριος Μερτς αναμένεται να τοποθετηθεί σήμερα το μεσημέρι, αφήνοντας τους τοπικούς «συντρόφους» του, αλλά και άλλα στελέχη του κόμματος να καταπιούν το πικρό ποτήρι της πρώτης βραδιάς της ήττας. Μέσα στο κόμμα του θα μεγαλώσουν οι φωνές αμφισβήτησης, αλλά και οι φωνές που ζητούν αλλαγή πορείας. Το ερώτημα είναι σε ποια κατεύθυνση θα είναι αυτή. Υπάρχουν εκείνοι που ζητούν να σπάσει το «Τείχος Δημοκρατίας», που αποκλείει συνεργασία με την Ακροδεξιά. Το σενάριο για κυβέρνηση των δημοκρατικών δυνάμεων με ανοχή της Αριστεράς φεύγει από τη μέση, αφού η είσοδος της Συμμαχίας Σάρα Βάγκενκνεχτ στη Βουλή αλλάζει την αριθμητική και τις ισορροπίες και απαλλάσσει τον Μερτς από αυτό το δίλημμα. Ο σχηματισμός βιώσιμης κυβέρνησης μοιάζει εξαιρετικά δύσκολος.
Πέραν όμως των μετεκλογικών σεναρίων και των κομματικών διαβουλεύσεων αυτό που αποδεικνύεται περίτρανα είναι ότι η πρώην Ανατολική Γερμανία έχει «χαθεί» για το κατεστημένο πολιτικό σύστημα, που συνεχίζει να κλείνει τα μάτια στα όσα συμβαίνουν στα χαμηλότερα στρώματα της κοινωνίας.
Καμία επαφή με την κοινωνία
Η υιοθέτηση από την κυβέρνηση σκληρής ατζέντας στο μεταναστευτικό ή της ρητορικής εναντίον όσων εκμεταλλεύονται το κράτος πρόνοιας δεν ερμηνεύεται ως απάντηση στη ρητορική της Ακροδεξιάς, αλλά ως δικαίωσή της.
Από την άλλη, φαίνεται ότι η συζήτηση των τελευταίων μηνών για τις συνέπειες μιας νίκης της AfD, αντί να τρομάξει τους ψηφοφόρους, δημιούργησε μια δυναμική υπέρ της.
Εντυπωσιακά μεγάλο ήταν το ποσοστό της συμμετοχής (76%) ως αποτέλεσμα της μεγάλης πόλωσης που επικράτησε προεκλογικά και του διεθνούς ενδιαφέροντος που έδωσε προφανώς το αίσθημα σε πολλούς ότι αυτή τη φορά «η ψήφος μετράει». Αλλά προφανώς δεν πήγαν στις κάλπες μόνο εκείνοι που ήθελαν να αποτρέψουν την καταστροφή, αλλά και εκείνοι που ήθελαν να «πάρουν τη χώρα τους πίσω», να «δείξουν στους ισχυρούς», να αποδείξουν ότι «όλα είναι δυνατά», όπως έλεγαν τα συνθήματα της Ακροδεξιάς και του 36χρονου ηγέτη της Ούλριχ Ζίγκμουντ.
Ο τελευταίος έκανε μια «επιστημονικά» οργανωμένη εκστρατεία, ποντάροντας σε μια εκστρατεία lifestyle, που έντυνε τις ακροδεξιές θέσεις με… χαμόγελο και ακτιβιστικά δρώμενα, στοχεύοντας και το απολιτίκ ακροατήριο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Ολα δείχνουν ότι η Γερμανία μπαίνει πλέον σε επικίνδυνα μονοπάτια, έχοντας μια κυβέρνηση που αδυνατεί να συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει στην κοινωνία και ουσιαστικά με τη στάση της ρίχνει νερό στον μύλο των λαϊκιστών. Ενας παράγοντας που επίσης δεν μπορεί να αγνοηθεί αφορά τη στάση της κυβέρνησης στον πόλεμο εναντίον της Ρωσίας.
Η AfD, αλλά και η Συμμαχία της Σάρα Βάγκενκνεχτ κατάφεραν με την «αντιπολεμική» τους ρητορική να εκφράσουν μια αίσθηση που είναι έντονη σε ολόκληρη τη Γερμανία. Οτι δηλαδή το Βερολίνο επέλεξε να ταυτιστεί υπερβολικά με την Ουκρανία και να κάνει «δικό του» έναν πόλεμο που δεν ξεκίνησε ως τέτοιος. Οσο και αν δεν θέλουν να το παραδεχτούν οι κυβερνώντες, είναι και αυτή μια πλευρά του αποτελέσματος που θα πρέπει να λάβουν υπόψη σε μια περίοδο που επέλεξαν να κορυφώσουν τη ρήξη τους με τη Μόσχα. Το να καταφέρεις να κάνεις κάποιους θαυμαστές του ναζισμού να εμφανίζονται ως φιλειρηνιστές, είναι ένα πραγματικό… κατόρθωμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου