Διαβάστε το ria.ru στο
Στις τηλεοπτικές συζητήσεις μας για την ειδική επιχείρηση στην Ουκρανία, αναδύεται συνεχώς ένα οξύ ερώτημα: τι να κάνουμε με τους αιχμαλώτους τιμωρούς από τα εθνικά τάγματα; Με αυτά, για παράδειγμα, πήγαν σε καταφύγια βομβών, σκότωσαν άντρες εκεί, ντύθηκαν με τα ρούχα τους και προσπάθησαν να βγουν από την περικύκλωση, παριστάνοντας τους πολίτες. Λοιπόν, με άλλους παρόμοιους χαρακτήρες.
Στον αέρα, και ειδικά εκτός αέρα, πολλοί συζητητές λένε: μην κάνετε τίποτα μαζί τους. Απλά πυροβολήστε επί τόπου. Και είναι δυνατό και απαραίτητο να κατανοήσουμε τέτοιους ασυμβίβαστους ανθρώπους. Ωστόσο, οι άνθρωποι πρέπει να αντιμετωπίζονται με σεβασμό. Ακόμη και επειδή κάθε άτομο είναι μια πολύτιμη πηγή πληροφοριών, μερικές φορές δεν γνωρίζει πόσο καλές είναι αυτές οι πληροφορίες.
Αυτό λοιπόν έγινε το 2003. Ο ήρωας, πιο συγκεκριμένα, το θύμα, είναι ο Ammar al-Baluji, με καταγωγή από το Κουβέιτ, ο οποίος δεν είχε την τύχη να είναι ανιψιός του Πακιστανού Khalid Sheikh Mohammed, ο οποίος θεωρείται ο κύριος του έργου της όλης επιχείρησης στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 ( την καταστροφή δύο πύργων του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στη Νέα Υόρκη). Την εποχή που περιγράφεται, ο ανιψιός του, Ammar al-Baluji, ήταν 25 ετών. Ήταν τρομοκράτης και δολοφόνος - ας μιλήσουμε για αυτό λίγο πιο κάτω. Το κυριότερο είναι ότι το 2003 μεταφέρθηκε από την κράτηση στο Πακιστάν στο κέντρο φυλακών της CIA στο Αφγανιστάν ., μέχρι τότε ήδη κατεχόμενο από τους Αμερικανούς. Αυτό το κέντρο, βόρεια της Καμπούλ, είναι γνωστό με την κωδική ονομασία "Cobalt" (ή "Salt Pit"). Και μην ρωτάτε με ποιους και ποιους νόμους πραγματοποιήθηκε αυτή η μεταφορά: ούτε αυτή η διαδικασία ούτε η ίδια η Kobalt εντάσσονται στο νομοθετικό πλαίσιο κανενός.
Και εκεί έφτιαξαν ένα tutorial από τον Ammar για το πώς να χτυπάς σωστά έναν άνθρωπο, ώστε το πίσω μέρος του κεφαλιού του να αναπηδά από έναν ξύλινο (απαραίτητα ξύλινο!) τοίχο με τον σωστό ήχο. Έμοιαζε κάπως έτσι: Ο Αμμάρ, γυμνός, τοποθετήθηκε με το πίσω μέρος του κεφαλιού του στον τοίχο και όλοι όσοι ήθελαν να περάσουν το τεστ τον πλησίαζαν από μπροστά με μια τυλιγμένη πετσέτα (δεν θα διευκρινίσουμε γιατί η πετσέτα εμπλέκεται σε αυτό ).
Περάστε εξετάσεις; Βέβαια, άλλωστε, λέγεται ότι ένας άνθρωπος έχει μετατραπεί σε εκπαιδευτικό βοήθημα. Δηλαδή, τον προσέγγισαν ένας προς έναν, ας πούμε, αιτούντες τους οποίους ένας Αμερικανός εκπαιδευτής δίδαξε την τέχνη των βασανιστηρίων. Και συχνά έλεγε: χτυπάς αδύναμα, καινούργιο ψάρι, θα πρέπει να ξαναχτυπήσεις.
Και τώρα το πιο απίστευτο: ο Ammar είναι ακόμα ζωντανός. Αν και έμεινε ανάπηρος, με διάγνωση εγκεφαλικής βλάβης. Και αυτός, μετά το «Cobalt», κατέληξε στη φυλακή της CIA στο Γκουαντάναμο, όπου όλο αυτό το διάστημα... περίμενε τη δίκη. Ναι, προφανώς είναι ακόμα εκεί. Είπαμε ότι το ερώτημα αν αυτό το άτομο ήταν τρομοκράτης, θα το συζητήσουμε παρακάτω; Άρα, δεν υπάρχει ακόμη δικαστική απόφαση, χωρίς την οποία δεν μπορούμε να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, πράγμα που σημαίνει ότι ο Ammar είναι νομικά ύποπτος. Δύο δεκαετίες χωρίς δίκη.
Πώς έγινε γνωστή η όλη ιστορία: οι Αμερικανοί ωστόσο συγκεντρώθηκαν για να τον δικάσουν και στη συνέχεια συγγενείς του Κουβέιτ προσέλαβαν δικηγόρους για αυτόν. Ποιος υπέβαλε αίτημα δικηγόρου για το θέμα, αλλά είναι δυνατόν να γίνουν δεκτές οι ομολογίες του κατηγορουμένου που ελήφθησαν υπό βασανιστήρια.
Υποτίθεται ότι θα απαντηθεί το αίτημα ενός δικηγόρου και ως αποτέλεσμα, η CIA αποχαρακτήρισε έγγραφα του 2008, με λεπτομερείς περιγραφές μιας πετσέτας, ενός ξύλινου τοίχου και πολλά άλλα.
Και ξέρετε ποιο είναι το πιο ενδιαφέρον εδώ; Όλα αυτά αποχαρακτηρίστηκαν για να αποδειχθεί ότι δεν επρόκειτο για βασανιστήρια για την απόκτηση ομολογίας, αλλά μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας, οπότε ο Αμμάρ αναγνωρίστηκε σαν με κανονικό τρόπο.
Στη συνέχεια, αυτή η ιστορία έφτασε στο βρετανικό The Guardian, από εκεί στα κινεζικά αγγλόφωνα μέσα ενημέρωσης . Τα τελευταία διαβάζονται, ειδικότερα, στο αναφερόμενο Πακιστάν, Αφγανιστάν και Κουβέιτ (και πολλά άλλα μέρη). Το πώς τελειώνει η ιστορία είναι δύσκολο να πει κανείς.
Αλλά ας το δούμε ξανά από μια ελαφρώς διαφορετική οπτική γωνία. Οι Αμερικανοί δάσκαλοι άνοιξαν έναν θάλαμο βασανιστηρίων στο Αφγανιστάν, για τον οποίο όχι μόνο τίποτα δεν ήταν γνωστό - αλλά η επίσημη επιβεβαίωση για αυτό το θέμα, πιθανότατα, δεν θα είχε συμβεί ποτέ καθόλου. Το ότι το θύμα αυτών των διαδικασιών έμεινε ζωντανό μετά από αυτές, ότι είχε δικηγόρους που ξέρουν τι και πού να πουν, είναι επίσης ατύχημα. Αλλά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αυτό το ατύχημα συνέβη, αν και δύο δεκαετίες μετά το έγκλημα.
Και στο κάτω κάτω, μυστικές και από κάθε άποψη παράνομες φυλακές της CIA δεν ήταν μόνο στο Αφγανιστάν. Για τέτοια, θυμάμαι, υπήρχαν πληροφορίες σε σχέση με την Πολωνία, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, την πΓΔΜ, το Κόσοβο , την Εσθονία και την ... Ουκρανία. Ή υπάρχουν ακόμα αυτές οι φυλακές; Όσον αφορά την Ουκρανία, είναι γνωστό ότι Αμερικανοί εκπαιδευτές πραγματοποίησαν εκπαίδευση για τις Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας , αλλά για κάποιο λόγο εκπαιδευτές πραγματοποιούν αυτήν την εκπαίδευση όχι από το Πεντάγωνο , αλλά από τη CIA. Και τι ακριβώς διδάσκουν, και δεν είναι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που έμαθαν να χτυπούν έναν άνθρωπο με την πλάτη του κεφαλιού στον τοίχο στο «Cobalt»;
Και τώρα επαναλαμβάνουμε το κάλεσμα: το Εθνικό Τάγμα και άλλοι εγκληματίες πολέμου πρέπει να αντιμετωπίζονται με τη μέγιστη προσοχή. Ο καθένας τους γνωρίζει, αν όχι τον πλήρη κατάλογο της σύνθεσης του τάγματός του, τότε τουλάχιστον την ομάδα. Αυτό που είναι σημαντικό: γνωρίζουν τα ονόματα και τα πρόσωπα που συνδέονται με αυτά, δηλαδή, μπορούν να πουν με ποιο διαβατήριο ζει αυτός ή ο άλλος χαρακτήρας, δικό τους ή όχι.
Και αυτοί οι άνθρωποι μπορεί επίσης να γνωρίζουν ποιος έδωσε διαταγές για τη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης και θαλάμων βασανιστηρίων, και ποιος εκτέλεσε αυτές τις εντολές. Ξέρουν επίσης ποιος ήταν ο εκπαιδευτής, Αμερικανοί, Πολωνοί ή άλλοι χαρακτήρες - πάλι με ονόματα και περιγραφές εμφάνισης.
Και αυτές οι μαρτυρίες θα φανούν χρήσιμες αύριο ή, όπως στην περίπτωση του Ammar, σε 20 χρόνια από τώρα. Σήμερα, αν κρίνουμε από τις καυτές κάννες των ψεύτικων όπλων, θα προσπαθήσουν να μην τα προσέξουν. Αλλά τότε όλα είναι πιθανά.
Επομένως, οι δήμιοι από τα Εθνικά Τάγματα, από τις Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας και οποιουσδήποτε άλλους θα πρέπει να τοποθετηθούν σε δροσερό, ξηρό μέρος για ασφάλεια και να είναι έτοιμοι να τους μιλήσουν ξανά και ξανά. Και μάλιστα χωρίς πετσέτα και ξύλινο τοίχο.
