Διαβάστε το ria.ru στο
ΝΤΟΝΕΤΣΚ, 20 Απριλίου - RIA Novosti, Maria Marikyan . Τα πιο σοβαρά κρούσματα, πολιτικά και στρατιωτικά, μεταφέρονται στο Ρεπουμπλικανικό Κέντρο Τραύματος του Ντόνετσκ. Με τραυματικούς ακρωτηριασμούς και διεισδυτικές πληγές, κάθε λεπτό μετράει - όλα είναι στα χέρια των γιατρών πρώτης γραμμής. Τι λένε οι στρατιώτες του στρατού της ΛΔΔ και πώς διασώζουν τραυματίες στο πεδίο της μάχης - στο ρεπορτάζ του RIA Novosti.
«Αποφάσισα ότι πρέπει να ζήσω»
"Δεν θέλουν όλοι να μιλήσουν. Καταλαβαίνεις, δεν ανησυχούν πια για τον εαυτό τους, για τους συγγενείς τους — ποτέ δεν ξέρεις τι", προειδοποιεί ψιθυριστά η νοσοκόμα στην είσοδο του θαλάμου.
- Είμαι από τέτοια μονάδα που μπορώ να αντικαταστήσω τα παιδιά.
- Ήμουν στη Μαριούπολη, δεν θέλω να λάμψω - οι γονείς μου είναι εκεί.
«Και δεν έχω τίποτα να κρύψω.
Ο Μαξίμ Φούκλεφ αγωνίζεται από το 2015. Πριν από δύο χρόνια γνώρισα μια κοπέλα, αποφάσισα να παρατήσω τη δουλειά μου. Έπιασε δουλειά σε ένα εργοτάξιο, σταδιακά συνήθισε σε μια ειρηνική ζωή. Αλλά τον Φεβρουάριο επέστρεψε - και κατευθείαν στη Μαριούπολη.
"Στις 26 Μαρτίου, τραυματίστηκα στον μηρό. Ήμουν σε ένα όχημα μάχης πεζικού. Νόμιζα ότι ήταν μια άφιξη "μύγας" ή "μέλισσας". Αποδείχθηκε ότι ήταν νάρκη. Ο πυροβολητής έπεσε έξω από μια ανοιχτή καταπακτή - επέζησε. Διαφορετικά, θα είχαν καεί. Η βοήθεια ήρθε γρήγορα», θυμάται ο μαχητής.
Μιλώντας για τα εθνικά τάγματα, τονίζει ότι δεν πρέπει να υποτιμηθούν: δίνουν ισχυρή απόκρουση, είναι καλά εξοπλισμένα και οπλισμένα. «Είχαν ακόμη και ίντερνετ στα χαρακώματα».
Σύμφωνα με τον ίδιο, οι εθνικιστές συμπεριφέρθηκαν βάναυσα στους ντόπιους. "Οι άμαχοι πάνε στο νερό, και οι ελεύθεροι σκοπευτές τους πυροβολούν ". Ο κόσμος καθόταν στα υπόγεια πεινασμένος, στο κρύο. Μοιραστήκαμε φαγητό μαζί τους", συνεχίζει ο τραυματίας.
Του εγκαταστάθηκε μια συσκευή Ilizarov και οι βουβωνικές φλέβες συρράφτηκαν. Μια από αυτές τις μέρες αναμένεται άλλη μια επέμβαση. Όμως ο Φούκλεφ δεν χάνει την αισιοδοξία του: «Όλα είναι σύμφωνα με το σχέδιο».
Υπάλληλος της Λαϊκής Πολιτοφυλακής της ΛΔ στο έδαφος του εργοστασίου Azovmash στη Μαριούπολη
«Δεν αφήνουμε τα δικά μας»
Ο Ντμίτρι Τρόγιαν εντάχθηκε στην πολιτοφυλακή το 2018 και διορίστηκε σε μια ταξιαρχία μηχανοκίνητων τουφεκιών. Έλαβε την πρώτη του πληγή πριν από δύο χρόνια: ένας ελεύθερος σκοπευτής τον χτύπησε στον μηρό. Η σφαίρα κατέστρεψε το ισχιακό νεύρο, η κυκλοφορία του αίματος στο πόδι επιδεινώθηκε και η ευαισθησία εξασθένησε.
Και αυτή την άνοιξη, σε μια μάχη κοντά στη Μαρίνκα, μια χειροβομβίδα εξερράγη δύο μέτρα μακριά του. Επηρεάστηκαν και τα δύο μάτια. Ο δεξιός ακόμα νοσηλεύεται με φάρμακα, ο αριστερός πρέπει να χειρουργηθεί. Δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι η όραση θα διατηρηθεί. Εάν η κατάστασή του επιδεινωθεί, θα σταλεί στη Μόσχα.
«Συναντήσαμε την Εθνική Φρουρά, τις Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας και το Εθνικό Τάγμα Aidar. Η 17η Στρατιά Αρμάτων επιχειρούσε προς την κατεύθυνση μας. Ήταν η πιο δύσκολη στη Volnovakha και κοντά στη Marinka. Ως αποτέλεσμα, αντέξαμε μέχρι να φτάσουν οι κύριες δυνάμεις "Έπρεπε να βοηθήσουμε τον άνδρα και να πυροβολήσουμε ταυτόχρονα. Τίποτα, επιζήσαμε", λέει ο Ντμίτρι. "Μπορούσαν να πάρουν τον νεκρό μόνο μια εβδομάδα αργότερα. Εγκαταλείπουν τους δικούς τους. Τέτοιοι είναι οι συνάδελφοι."
Στη Volnovakha, οι στρατιώτες του στρατού της ΛΔΔ υποδέχτηκαν με δάκρυα στα μάτια και παραπονέθηκαν: "Πού ήσουν τόσα χρόνια;" "Στα υπόγεια, λόγω της υγρασίας, τα παιδιά αρρώστησαν. Οι ντόπιοι ζήτησαν από τους Ουκρανούς φάρμακα, αλλά δεν τα έδωσαν. Αντίθετα, λεηλάτησαν, λεηλάτησαν ό,τι ήταν δυνατό, συμπεριλαμβανομένων των φαρμακείων", προσθέτει ο Troyan. .
«Και τύποι σαν τον Ντίμα είναι ξαπλωμένοι εδώ μαζί μας, με πολίτες, σε μια πτέρυγα οκτώ κρεβατιών…» αγανακτεί ο γείτονας. «Αυτοί οι άνθρωποι αξίζουν το βάρος τους σε χρυσό, πρέπει να τους κουβαλάς στα χέρια σου.
Ο μαχητής ξεφεύγει: εδώ, και όχι με τέτοιες πληγές, σηκώνονται στα πόδια τους.
Στρατιώτες του NM DPR στις γειτονιές δίπλα στο εργοστάσιο Azovstal στη Μαριούπολη
Ο Σεργκέι Μπούτκο ανασύρθηκε από θαύμα. Από τις 29 Μαρτίου νοσηλεύεται στην εντατική. Τραυματίστηκε επίσης κοντά στη Μαρίνκα: πολλαπλά σκάγια, τραυματίστηκαν και τα δύο πόδια, έσκισε το δεξί χέρι.
"Προχωρούσαμε. Στην πρώτη αναμέτρηση, τέσσερα "δυο εκατοστά". Μετά πήγα σε μια ομάδα. Δεν πρόλαβα να πηδήξω στην τάφρο, ο πολυβολητής άνοιξε πυρ, ήταν σε ευθεία γραμμή. Ανασύρθηκε από τη γραμμή του πυρός, εφαρμόστηκε τουρνικέ. Ο βομβαρδισμός δεν υποχώρησε - απομακρύνθηκαν από το πεδίο της μάχης μόνο μετά από δύο ώρες.
Ο Σεργκέι δεν έχει ακόμη σχέδια για το μέλλον. Σε καιρό ειρήνης, εργαζόταν σε ένα εργοτάξιο. Ορφανός - πατέρας πέθανε νωρίς, η μητέρα στερήθηκε τα γονικά δικαιώματα όταν ήταν έφηβος. "Όπως όλοι οι άλλοι, έχω συντρόφους και γνωστούς. Αλλά δεν βασίζομαι πραγματικά σε αυτούς. Μόνο στον εαυτό μου", παραδέχεται ο μαχητής.
Σεργκέι Μπούτκο
ιατρική εταιρεία
Οι γιατροί της πρώτης γραμμής παρέχουν τις πρώτες βοήθειες στους τραυματίες. Το σημείο εκκένωσης δεν πρέπει να απέχει λιγότερο από έξι χιλιόμετρα από τη γραμμή επαφής. Όμως η ομάδα της Έλλα από το Ντόνετσκ απέχει μόλις ένα χιλιόμετρο. Βγάζουν κόσμο από το Verkhnetoretsk.
Αυτό το χωριό κοντά στο Gorlovka απελευθερώθηκε στα τέλη Μαρτίου, αλλά δεν είναι ακόμα ασφαλές εκεί: οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας βομβαρδίζονται τακτικά από το Grads.
Έλλα
Εργάστηκε στο χωριό Rybinskoye, στην περιοχή Volnovakha. Ήταν περίπου το ίδιο όπως στο Verkhnetoretsky. Έσυραν τραυματίες και νεκρούς μέσα από τα ναρκοπέδια.
"Χάρη στην αρμόδια διοίκηση, δεν υπάρχουν θύματα μεταξύ των γιατρών. Πριν στείλετε τη μονάδα, πρέπει να μελετήσετε την περιοχή, να καθορίσετε το σχέδιο εκκένωσης. Η διαδρομή ελέγχεται από εμένα και τον επικεφαλής της υπηρεσίας", λέει ο Ντένις, οδηγός και διοικητής του οικονομικού τμήματος.
Η δυσκολία βρίσκεται επίσης στο ότι οι μάχες δεν είναι αμυντικές, αλλά επιθετικές. "Συνήθως εργαζόμαστε για την εκκένωση ελαφρά θωρακισμένων οχημάτων πολλαπλών χρήσεων. Αλλά είναι ακόμα δύσκολο να πλησιάσουμε τους τραυματίες κάτω από ισχυρά πυρά", εξηγεί.
Πρόσφατα έλαβα ένα αιχμάλωτο ασθενοφόρο - το οποίο συνελήφθη από την 25η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας.
Ο Ντένις στο τιμόνι
"Τους πήραν στη μάχη κοντά στο Verkhnetoretsky. Αντιδράσαμε γρήγορα, κατασχέσαμε τα φάρμακα και τον εξοπλισμό τους. Σχεδόν όλα είναι ΝΑΤΟ. Ξηρά σιτηρέσια επίσης. Ακόμα και τα περιοδικά για το Kalash είναι αμερικανικά", δείχνει ο Ντένις μια φωτογραφία με εγκαταλειμμένες θέσεις των Ενόπλων Δυνάμεων. Ουκρανία "Εισάγονται επίσης πυρομαχικά μεγάλου διαμετρήματος."
Βρίσκεται στο γηροκομείο από το 2014. Οι γιατροί παίρνουν τους πάντες - και τους δικούς τους και τους άλλους. "Με κάποιο τρόπο εισήχθησαν Ουκρανοί. Κάτω από ναρκωτικά. Οι δικοί μας βρήκαν ισχυρά φάρμακα για καρκινοπαθείς σε αποθήκες. Είχα ένα "πλαίσιο" με ανοιχτό κρανιοεγκεφαλικό τραύμα. Προσπάθησα να βγάλω το μυαλό μου", θυμάται.
Αμερικάνικης κατασκευής τρόπαιο, που άφησαν οι Ουκρανοί στις θέσεις τους
Το πιο πολύτιμο πράγμα για την Έλλα και τον Ντένις είναι να δουν πώς στέκονται οι ασθενείς τους στα πόδια τους. "Στην αρχή απαιτείς να κρατηθείς. Και μετά σε βρίσκουν οι ίδιοι, σε ευχαριστώ... Ζωντανός, υγιής. Αυτό είναι ωραίο", χαμογελάει ο γιατρός. Και ξεκινά τη μηχανή - είναι ώρα για την υπηρεσία, είναι απαραίτητο να τραβήξετε τους τραυματίες από το πεδίο της μάχης.
