Τι
κι αν σε όλα τα γκάλοπ η συντριπτική πλειοψηφία της αμερικανικής κοινής
γνώμης διαφωνούσε κάθετα με τη νέα «προληπτική» ιμπεριαλιστική
εκστρατεία στη Δυτική Ασία; Τι κι αν ο ίδιος ο αρχιστράτηγος των ΗΠΑ, ο
Νταν Κέιν, όπως και όλοι ανεξαιρέτως οι παραδοσιακοί σύμμαχοι των ΗΠΑ –
πλην φυσικά του Ισραήλ - προειδοποιούν εδώ και μήνες τον Τραμπ να μην
προχωρήσει στους νέους βομβαρδισμούς του Ιράν, γιατί κινδυνεύει να
εμπλέξει τις ΗΠΑ και ολόκληρη την περιοχή σε έναν γενικευμένο πόλεμο που
δεν μπορεί να κερδίσει; Τι κι αν ακόμη και το ελεγχόμενο από το
Ρεπουμπλικανικό κόμμα αμερικανικό Κογκρέσο, με αφορμή την πρόσφατη
γκανγκστερική απαγωγή του Μαδούρο, αξίωσε πρόσφατα να του αναγνωριστεί
και πάλι το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα να εγκρίνει ή να
απορρίπτει κάθε πολεμική επιχείρηση;
Ο
Τραμπ-ούκος πρόεδρος των ΗΠΑ δεν καταλαβαίνει τίποτε απ' αυτά – και εδώ
και λίγες ώρες άνοιξε συνειδητά και διάπλατα το κουτί της Πανδώρας.
Πάτησε το κουμπί, και ξεκίνησε τον δεύτερο πόλεμο κατά του Ιράν μέσα σε
λίγους μήνες, αδιαφορώντας παντελώς για τις τρομακτικές συνέπειες. Και
το έκανε μάλιστα, για άλλη μια φορά, εν μέσω προγραμματισμένων
διπλωματικών συνομιλιών με τον αντίπαλο – γκρεμίζοντας με γκανγκστερικό
τρόπο κάθε έννοια πολιτικής και πολεμικής ηθικής.
Γιατί το κάνουν αυτό Τραμπ και Νετανιάχου; Η μόνη λογική
απάντηση είναι ότι τα δυο συνεταιράκια της παλαιστινιακής γενοκτονίας
είναι ηλικιωμένοι και στριμωγμένοι, δυο σαδιστές, ψυχοπαθείς γέροντες
που πιθανότατα νιώθουν πως αυτή είναι η μεγαλύτερη και ίσως η μοναδική
τους ευκαιρία να συντρίψουν το ανυπάκουο Ιράν, τον πιο «αδύναμο κρίκο»
της νέας ρώσο-κινεζό-ιρανικής συμμαχίας που αποτελεί το σκληρό πυρήνα
των BRICS+ στην Ευρασία. Και να παρατείνουν έτσι την φθίνουσα ηγεμονία
τους στην περιοχή και, όσον αφορά τις ΗΠΑ σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ειδικά
ο Νετανιάχου, που όχι μόνο διαθέτει δεκάδες πυρηνικά όπλα αλλά διατηρεί
και το αποκλειστικό πυρηνικό μονοπώλιο στη Μέση Ανατολή, εχει αφιερώσει
ολόκληρη την πολιτική καριέρα του στο να πείσει τον υπόλοιπο κόσμο ότι
το Ιράν βρίσκεται μια ανάσα από την κατασκευή του πρώτου πυρηνικού όπλου
και άρα είναι η μεγαλύτερη απειλή για την ύπαρξη του Ισραήλ. Και ξέρει
πως το αδάμαστο Ιράν είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο για την υλοποίηση του
σιωνιστικού σχεδίου για το «Μεγάλο Ισραήλ», που νομοτελειακά – όπως μας
διαβεβαίωσε πριν λίγες μέρες και ο απίθανος Αμερικανός πρέσβης Μάικ
Χάκαμπι, χρησιμοποιώντας... βιβλικά επιχειρήματα - θα περιλαμβάνει
τμήματα όλων των γειτονικών του αραβικών κρατών. Άρα το Ιράν και το
ισλαμικό καθεστώς πρέπει να καταστραφούν.
Αυτό είναι το μεγάλο
σχέδιο του Νετανιάχου, και εχει σαφέστατα πείσει – ή πειθαναγκάσει τον
Τραμπ, είτε με τα χρήματα των διάφορων Αμερικανοεβραίων σπονσόρων είτε
«κρατώντας τον» με άλλους τρόπους - όπως φερ' ειπείν με ευαίσθητες
στιγμές από το αρχείο Επστάιν... –ότι αυτό πρέπει να γίνει. Και μάλιστα
πρέπει να γίνει τώρα, γιατί αυτή είναι η μοναδική ίσως στιγμή που τα
«άστρα» – η γεωπολιτική, στρατιωτική, προπαγανδιστική και οικονομική
ισχύς των ΗΠΑ, αλλά και η συγκριτική αδυναμία των συμμάχων του Ιράν να
το στηρίξουν έμπρακτα – ευθυγραμμίζονται. Τον εχει πείσει ότι είναι ένα
παράθυρο ευκαιρίας που ή θα χρησιμοποιηθεί άμεσα ή θα κλείσει, και ίσως
δεν ξανάρθει ποτέ.
Και
από μια άποψη, ο εγκληματίας Μπίμπι εχει δίκιο – οι ΗΠΑ έχουν μαζέψει
στον Περσικό και την Ανατολική Μεσόγειο δύο πλήρεις Ομάδες Μάχης
Αεροπλανοφόρων και εκατοντάδες βομβαρδιστικά, μεταγωγικά και
αναγνωριστικά αεροσκάφη, αλλά και αντιαεροπορικά/αντιπυραυλικά
συστήματα, αποδυναμώνοντας αλλά κρίσιμα γι' αυτές μέτωπα, όπως είναι το
ναυτικό ταυροκοίταγμα με τη Κίνα στα Στενά της Ταιβάν και ο πειρατικός
αποκλεισμός της Βενεζουέλας και της Κούβας στην Καραϊβική. Η διατήρηση
ενός τέτοιου τεράστιου στόλου μακριά από τις βάσεις του εχει γιγαντιαίο
κόστος, όπως και ο ανεφοδιασμός του, κι έτσι ο χρόνος ανάπτυξης του
είναι εκ των προτέρων μετρημένος: όπως έγραψα πριν λίγες μέρες, από τη
στιγμή που το «Πιστόλι του Τσέχοφ» παρουσιαστεί στους θεατές, πρέπει
αναπόφευκτα να πυροβολήσει.
Το ζήτημα είναι και πολιτικό – ο Τραμπ
έχει μπροστά του εκλογές, και η εκλογική του βάση – το κίνημα MAGA –
διαφωνεί με τους μακρινούς πολέμους, τους «forever wars», τους οποίους
σαν γνήσιος αρχιψεύτης υποσχέθηκε ότι θα τερματίσει διά παντός. Πρέπει
λοιπόν να κάνει πόλεμο τώρα, και να τον κερδίσει γρήγορα, ώστε να έχει
μπροστά του αρκετό πολιτικό χρόνο για να πείσει τους ψεκασμένους
υποστηρικτές του πως η επίθεση ήταν δήθεν...αμυντική και αναπόδραστη.
Όμως
όπως είδαμε πρόσφατα, και μάλιστα σε δύο περιπτώσεις – με τους
βομβαρδισμούς και τις δολοφονίες του Ιουνίου, και την αιματηρότατη
ξενοκίνητη εξέγερση του Δεκέμβρη-Γενάρη - η ανατροπή του γερά
εδραιωμένου ιρανικού καθεστώτος δεν είναι διόλου εύκολη υπόθεση. Η
ιστορία δείχνει πως τέτοιες φονικές επιδρομές συσπειρώνουν τους λαούς
γύρω από τις κυβερνήσεις τους, ακόμη και τις πιο λαομίσητες – ιδίως όταν
δεν υπάρχει άμεση πολιτική εναλλακτική. Πολλώ δε μάλλον που η Αμερική
και το Ισραήλ αδυνατούν να προχωρήσουν σε οποιασδήποτε μορφής χερσαίες
επιχειρήσεις μέσα στο Ιράν, και το μόνο «πεζικό» στο οποίο ποντάρουν
είναι οι Ιρανοί διαδηλωτές που, όπως παρήγγειλαν Τραμπ και Νετανιάχου
στα παρανοϊκά τους διαγγέλματα τους προς τον περσικό λαό, θα βγουν
υποτίθεται από τα καταφύγια για να καταλάβουν την εξουσία μόλις
τελειώσουν οι βομβαρδισμοί! Ένα σενάριο επιεικώς...χλωμό.
Όχι
λοιπόν, πεποίθηση μου είναι πως το μόνο που μπορούν να κάνουν τα
συνεταιράκια του ολέθρου είναι να σπείρουν το χάος και την καταστροφή
και να ελπίζουν πως το Ιράν θα γίνει άλλη μια Συρία ή Λιβύη – ένα
διαλυμένο κράτος βυθισμένο στην πείνα και τις εμφύλιες συγκρούσεις. Αλλά
δεν θα τους βγει – το Ιράν είναι μια μεγάλη και καλά οπλισμένη χώρα, με
ισχυρούς συμμάχους και πέντε χιλιάδες χρόνια συνεχούς και αδιάλειπτου
πολιτισμού, και ήδη δείχνει τα δόντια της πλήττοντας αμερικανικές βάσεις
και άλλους στόχους σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή. Ακόμη κι αν οι εχθροί
του καταφέρουν να σκοτώσουν όλη την ηγεσία του – απ' ότι φαίνεται,
ανάμεσα στους στόχους ήταν τόσο ο αγιατολάχ Χαμενεΐ, όσο και ο
εκλεγμένος πρόεδρος Πεζεσκιάν –, οι διάδοχοι τους δεν πρόκειται να
συνθηκολογήσουν με τους επιδρομείς.
Και το Ισραήλ, η παράνομη
σιωνιστική οντότητα, είναι μια σταλιά χώρα, με έκταση όση η Πελοπόννησος
– πόσο θα αντέξει ο...«εκλεκτός λαός» του να μπαινοβγαίνει στα
καταφύγια; Και τι θα βρει από τις πόλεις και τις υποδομές του, τις
χτισμένες σε κλεμμένο παλαιστινιακό έδαφος, όταν βγει έξω μετά από λίγες
μέρες πυραυλικού πινγκ-πονγκ; Κάτι μου λέει ότι το σοκ αυτή τη φορά θα
είναι πολλαπλάσιο από εκείνο του Ιούνη. Για να δούμε...
Ένα είναι
το βέβαιο. Η «Επική Οργή» και ο «Βρυχηθμός του Λιονταριού», τα
χολιγουντιανά ονόματα που έδωσαν οι δυο επιτιθέμενοι στις κοινές
βομβιστικές επιχειρήσεις τους, ταιριάζουν γάντι στα συναισθήματα που
νιώθει ο ιρανικός πληθυσμός, που βομβαρδίζεται ξανά στο όνομα
της...ελευθερίας του. Και το πιθανότερο είναι πως, αυτή τη φορά, οι
πολυμήχανοι Πέρσες θα το φτιάξουν τελικά το πυρηνικό όπλο που τόσα
χρόνια κρατάνε στον...πάγο – γιατί, κακά τα ψέματα, όπως δείχνει και το
παράδειγμα της Βόρειας Κορέας, μερικές δεκάδες ατομικές βόμβες είναι η
μοναδική εγγύηση ότι οι γκάγκστερ του πλανήτη ΔΕΝ θα σου επιτεθούν.