«Μπότες στο έδαφος» είναι μια κουβέντα. Η ενδεχόμενη χερσαία επιχείρηση των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν στον Περσικό Κόλπο μπορεί να γεννήσει δυσεπίλυτους γρίφους – στρατιωτικούς και πολιτικούς. Πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί μια εισβολή σε ιρανικό έδαφος; Συνοψίζοντας εκτιμήσεις ειδικών, θεωρώντας απίθανο να μην καθηλωθούν οι εισβολείς και βέβαιο ότι μια τέτοια αποκοτιά του Τραμπ θα διαρκέσει εβδομάδες ή μήνες με αμφίβολο αποτέλεσμα και τεράστια διεθνή οικονομική πίεση, αυτή η εισβολή θα είχε τουλάχιστον τέσσερα στάδια.
1. Παρεμβολές και βροχή από βόμβες
«Απομόνωση και τύφλωση του εχθρού» γράφουν τα στρατιωτικά εγχειρίδια. Αν και είναι σίγουρο ότι τέτοιες επιχειρήσεις διεξάγονται από την πρώτη στιγμή, από τα χαράματα του Σαββάτου 28 Φεβρουαρίου 2026, μια νέα εκστρατεία παρεμβολών στις ιρανικές επικοινωνίες και τα ραντάρ θα είναι το πρώτο βήμα. Θα ακολουθήσει μια νέα έντονη βομβιστική επίθεση τύπου «σοκ και δέος». Προφανώς το Ιράν δεν θα μείνει με σταυρωμένα χέρια.
2. Νησί ή νησιά; Ακτές ή ενδοχώρα;
Οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να επιχειρήσουν να καταλάβουν αρκετά νησιά, αλλά τρία είναι οι πιθανότεροι στόχοι. Το Χαργκ, βαθιά στον μυχό του Περσικού Κόλπου, 480 χιλιόμετρα από τα Στενά του Ορμούζ, βρίσκεται στην κορυφή της λίστας. Είναι απέναντι από το Κουβέιτ και όλος ο πλανήτης ξέρει πια ότι από εκεί περνά το 90% του εξαγόμενου ιρανικού πετρελαίου.
Νοτιότερα, στα Στενά, υπάρχουν άλλοι τρεις στόχοι που είναι «ένας»: το νησί Αμπού Μουσά (με 2.000 κατοίκους) και τα νησάκια Μικρό και Μεγάλο Τουνμπ. Είναι καλά οχυρωμένα, και για άμυνα και για επίθεση. Ενας ακόμη στόχος -εξαιρετικά δύσκολος- είναι το νησί Κεσμ. Η λογική λέει ότι οι Αμερικανοί θα το αποφύγουν. Εχει μέγεθος όσο η Λέσβος, μακρόστενο, με εκπληκτική γεωλογία (κάπως σαν τη Μήλο) και 150.000 κατοίκους.
Στο υπέδαφος οι Ιρανοί διατηρούν δίκτυο σηράγγων με αποθήκες, εκτοξευτήρες πυραύλων και βάσεις drones.
Αν ο Αμερικανός πρόεδρος πειστεί να διατάξει απόβαση σε ιρανική στεριά, ο πιο φιλόδοξος στόχος είναι το μεγάλο λιμάνι Μπαντάρ Αμπάς – ένας πολύβουος «Πειραιάς» στα Στενά του Ορμούζ. Αν το θεοκρατικό καθεστώς διατηρεί το πυραυλικό του οπλοστάσιο (λέγεται ότι έχει καταστραφεί κατά το ένα τρίτο), οι κατακτητές θα τα βρουν σκούρα.
3. Από αέρα, όχι από θάλασσα
«Δεν βλέπω καμία απολύτως πιθανότητα να περάσουν αλώβητα από τα Στενά του Ορμούζ τα πλοία υποστήριξης αποβάσεων USS Boxer και USS Tripoli, με αεροπλάνα, χόβερκραφτ και περίπου 2.000 πεζοναύτες το καθένα», εκτιμά ο στρατιωτικός αναλυτής Ντάνιελ Ντέιβις μιλώντας στον ιστότοπο middleeasteye.net «Υπάρχει μόνο μία επιλογή: η επιχείρηση από αέρος» λέει κατηγορηματικά.
Το έργο θα αναλάβει η διάσημη 82η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία των ΗΠΑ με περίπου 3.000 σκληροτράχηλους αλεξιπτωτιστές, εκπαιδευμένους να πέφτουν πίσω από τις γραμμές του εχθρού.
Προσοχή: δεν είναι δύναμη κατοχής, είναι η «σφήνα» που θα ανοίξει τον δρόμο για τον τακτικό στρατό.
4. Ιρανική αντεπίθεση και γαία πυρί μιχθήτω
Εδώ η κατάσταση δυσκολεύει για την κυβέρνηση Τραμπ. Για κάθε μάχιμο πεζοναύτη ή αλεξιπτωτιστή χρειάζονται άλλοι εννέα ένστολοι στα μετόπισθεν να φροντίζουν για την επιμελητεία. Η δύναμη εισβολής λοιπόν θα χρησιμοποιήσει αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις σε κράτη του Περσικού Κόλπου όπως η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ή το Κουβέιτ.
Οι Φρουροί της Επανάστασης μπορούν να στρέψουν τα στόχαστρά τους, για παράδειγμα, στα λιμάνια του Κουβέιτ αν υποστεί επίθεση το Μπαντάρ Αμπάς, ή ακόμη και στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις των «φυλών της απέναντι ακτής», όπως αποκαλούν υποτιμητικά κάποιοι Ιρανοί τους Αραβες. Και γαία πυρί μιχθήτω. Στο μεταξύ το πετρέλαιο θα φλερτάρει με τα 200 δολάρια το βαρέλι ενώ η διεθνής οικονομία θα παθαίνει ιλίγγους.
«50 χρόνια ασφάλεια»
Αυτά και άλλα πολλά λένε οι στρατιωτικοί αναλυτές. Τα ψιθυρίζουν και οι ένστολοι στους διαδρόμους του Πενταγώνου, στο Αρλινγκτον της Βιρτζίνια, όσοι έχουν αντίληψη της πραγματικότητας και δεν ονειρεύονται σταυροφορίες όπως ο υπουργός Αμυνας, Πιτ Χέγκσεθ.
Ομως άλλες είναι οι φωνές που φτάνουν στα αυτιά του Τραμπ. Για παράδειγμα, είπε προ ημερών στο υπουργικό συμβούλιο ο υπουργός Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ: «Μας κριτικάρουν όσοι αγνοούν ότι ο αμερικανικός λαός δέχεται να βιώσει μια μικρή περίοδο αστάθειας, διότι μόλις τελειώσουν όλα αυτά μας περιμένει μια 50ετία με ασφάλεια». Γκρεμίστηκαν πολυέλαιοι από την προφητεία.
Μια παταγώδης ιστορική αποτυχία
Από τις 17 έως τις 26 Σεπτεμβρίου 1944 περισσότεροι από 35.000 αλεξιπτωτιστές των Συμμάχων έπεσαν στην κατεχόμενη Ολλανδία, πίσω από τις γραμμές του μετώπου. Θα άνοιγαν διάδρομο μήκους 100 χιλιομέτρων προς τη ναζιστική Γερμανία και ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος θα τέλειωνε τον Δεκέμβρη του 1944. Απέτυχαν παταγωδώς.
Ηταν η περιβόητη «Επιχείρηση Market Garden». Τους ουρανοκατέβατους πολεμιστές θα ακολουθούσαν περίπου 50.000 πεζικάριοι με μεγάλη δύναμη πυρός, ξαναμμένοι από την πρόσφατη επιτυχία της απόβασης στη Νορμανδία τον προηγούμενο Ιούνιο.
Ολα πήγαν στραβά. Τα πλήγματα από τους υποχωρούντες Γερμανούς ήταν ισχυρά, πολλές πληροφορίες των μυστικών υπηρεσιών ήταν λανθασμένες (έλεγαν ότι θα αντιστέκονταν μόνο γέροι Γερμανοί και άγουροι έφηβοι της χιτλερικής νεολαίας), οι προελάσεις έγιναν με ρυθμό χελώνας. Οι σύμμαχοι δυσκολεύτηκαν να κρατήσουν για πολύ τις εννέα γέφυρες που κατέλαβαν.
Στην τελευταία, τη γέφυρα της πόλης Αρνεμ στον ποταμό Ρήνο, βρήκαν μεγάλη αντίσταση και διαλύθηκαν. Ανάμεσα στις μονάδες που συμμετείχαν στο φιάσκο, το οποίο χρεώθηκε ο Βρετανός στρατηγός Μοντγκόμερι, ήταν και η 82η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία των ΗΠΑ. Κι επειδή όλα μπορούν να χωρέσουν σε μια οθόνη και δύο ώρες, η ιστορική αποτυχία έγινε «ηρωική» ταινία το 1977 σε σκηνοθεσία του Ρίτσαρντ Ατένμπορο με τίτλο «A Bridge Too Far» (ελληνικός τίτλος: «Η γέφυρα του Αρνεμ»).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου