Άνθρωπος ένας τίτλος που φοράμε αλλά δεν τιμούμε πια. Ανθρωπιά,
μια λέξη που ακούμε όλο και πιο σπάνια πλέον. Μια λέξη συνώνυμη της
καλοσύνης, περιγράφει ένα άνθρωπο που νοιάζεται για τον συνάνθρωπο του
χωρίς να έχει να κερδίσει κάτι από αυτόν. Αναφέρεται σε ένα άτομο
ευαίσθητο που δεν αντέχει να βλέπει τον συνάνθρωπο του αλλά ούτε κανένα
πλάσμα πάνω σε αυτή τη Γη να υποφέρει και αυτός να μένει άπραγος.
Δυστυχώς όμως, είμαστε όλοι τόσο
απασχολημένοι με τα προβλήματα μας, βουλιάζουμε στις σκέψεις μας και
σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας. Άσε που έχουμε «σκληρύνει» λόγω των
καταστάσεων που έχουμε περάσει και μάθαμε να δικαιολογούμε γιατί έχουμε
γίνει τόσο αναίσθητοι, σε σημείο που να νιώθουμε και περηφάνια. Ναι,
είμαστε περήφανοι που ξεπεράσαμε κάποιες δύσκολες καταστάσεις και αυτό
είναι απόλυτα φυσιολογικό και αποδεκτό αλλά θεωρώ ανεπίτρεπτο το γεγονός
αυτό να μας κάνει λιγότερο και δυστυχώς αυτό γίνεται, γιατί μετά από
μια δύσκολη κατάσταση παραλύουμε συναισθηματικά και αρκετές φορές αυτό
μας αλλάζει. Φοράμε αυτόν το «σκληρό» εαυτό σαν λάφυρο νίκης και το κουβαλάμε επιδεικτικά και περήφανα
εδώ και εκεί. Προσπαθούμε να καλύψουμε αυτό το απέραντο κενό που
νιώθουμε μέσα μας αγοράζοντας πράγματα, αν και ξέρουμε πως το κενό αυτό
είναι συναισθηματικό κάνουμε τα στραβά μάτια και συνεχίζουμε τη ζωή μας
λέγοντας ψέματα στον ίδιο τον εαυτό μας.
Μέσα σε όλα αυτά ξεχνάμε πως υπάρχουν
άνθρωποι που έχουν ανάγκη τη βοήθεια και την συμπαράσταση μας, που μας
έχουν ανάγκη εμάς τους ίδιους, σαν ανθρώπινο ον προς ένα άλλο ανθρώπινο
ον. Έχουμε φτάσει πλέον στο σημείο να μας θυμόμαστε τον συνάνθρωπο μας
μόνο όταν υπάρχουν εκστρατείες, πορείες και έρανοι, είναι κάτι σαν την υπενθύμιση στο κινητό μας
που μας ενημερώνει για το συμβάν και περί τίνος πρόκειται. Είναι
πραγματικά τραγικό και απαράδεκτο το πόσο η ανθρωπιά μας έχει χαθεί…
Συγκινούμαστε μόνο όταν βλέπουμε στην τηλεόραση και γενικότερα στο
διαδίκτυο τι κάνει ο πόλεμος στον άνθρωπο και πόσο υποφέρουν αυτοί οι
ανθρώποι, αλλά ακόμη και οι στρατιώτες εκεί ενδιαφέρονται περισσότερο
για το συνάνθρωπο τους από ότι εμείς και δείχνουν την ανθρωπιά τους με
την πρώτη ευακιρία ! Επίσης θα νιώσουμε κάποια συγκίνηση όταν δούμε μια
περίπτωση κάποιας σπάνιας ασθένειας και το πόσο σκληρή είναι για αυτό το
άτομο ή όταν βλέπουμε εικόνες από το πόσο υποφέρουν οι συνάνθρωποι μας
σε τριτοκοσμικές χώρες (εάν αντέξουμε να τις δούμε) και μετά θα κάνουμε
σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Γενικότερα δίνουμε
σημασιά μόνο όταν μας δείξουν μερικές καταστάσεις – γεγονότα έτοιμα στο
πιάτο για κατανάλωση, θα μας αγγίξουν για λίγο και μετά θα ξεχαστούμε και θα συνεχίσουμε τη ζωή μας κανονικά, σαν όλος ο κόσμος να είναι καλά και ευτυχισμένος.
Πρέπει να μάθουμε να βγάζουμε μέσα από τις
δυσκολίες της ζωής τον καλύτερο μας εαυτό και να επιτρέπουμε στον εαυτό
μας να βιώνει τον πόνο, την χαρά, την θλίψη, την ηρεμία και γενικά όλα
τα συναισθήματα όπως ακριβώς είναι. Παράλληλα πρέπει να κατανοήσουμε
πως δεν είμαστε μόνοι μας πάνω στην Γη και πως τα προβλήματα μας μπορεί
για εμάς να είναι τα πιο σοβαρά, αλλά μεταξύ μας υπάρχουν πολύ πιο
σημαντικά/ σοβαρά προβλήματα και νομίζω είμαστε αρκετά έξυπνα όντα ώστε
να καταλάβουμε πότε συμβαίνει αυτό. Δεν βλάπτει επομένως να κοιτάξουμε
και λιγάκι γύρω μας, τους συνανθρώπους μας, όλο και κάποιος θα
χρειάζεται ένα χέρι βοηθείας και δεν μιλάω μόνο για χρηματική, μπορεί να
θέλει να μιλήσει σε κάποιον, μπορεί να χρειάζεται βοήθεια να μεταφέρει
κάτι κ.ο.κ . Τα χρήματα δεν είναι η μόνη βοήθεια που μπορεί να θέλει
κάποιος και πρέπει να το βάλουμε καλά στο μυαλό μας!
Ας ξαναγίνουμε άνθρωποι λοιπόν
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου